ಎಪಿಸೋಡ್ 3: ಆಗಸ್ಟ್ ಹದಿನೈದು

 

ಆಗಸ್ಟ್ ಹದಿನೈದು ವರ್ಷದಾಗ ನಾವು ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಏಳು ಗಂಟೆಗೆ ಶಾಲೆ ತಲುಪೋ ಒಂದೇ ದಿನ, ಯಾವಾಗಲೂ ಬಾರಿಸೋ 11:20ರ ಗಂಟೆಗಿಂತ ಭಾಳ ಮೊದಲೇ. ನಾವು ಪೂರ್ತಿ ಸಮವಸ್ತ್ರದಾಗ ಬರ್ತಿದ್ವಿ, ಎಲ್ಲಾ ಇಸ್ತ್ರಿ ಮಾಡಿದ್ದು, ಎಲ್ಲಾ ಹೊಳೆಯೋದು: ಹುಡುಗರಿಗೆ ಚಾಕೊಲೇಟ್ ಪ್ಯಾಂಟ್, ಬಿಳಿ ಶರ್ಟ್; ಹುಡುಗಿಯರಿಗೆ ಚಾಕೊಲೇಟ್ ಸ್ಕರ್ಟ್, ಬಿಳಿ ಟಾಪ್.

ಗೇಟ್ ಹತ್ರ ರಾಜು ಮುರಗೇಶನ ಕಾಲ ಕಡೆ ದಿಟ್ಟಿಸಿದ. “ಈ ಶೂ ಮೂರು ಸಲ ಪಾಲಿಶ್ ಆಗ್ಯಾವ. ಇಲ್ಲಿಂದನೂ ನನ್ನ ಮುಖ ಕಾಣ್ತದ.”

“ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಆರಕ್ಕ ಯಾಕ ಪಾಲಿಶ್ ಮಾಡಿದಿ?”

“ಇಟ್ಸ್ ಪರ್ಸನಲ್,” ಅಂತ ಮುರಗೇಶ ಒಳಗ ನಡೆದ.

ಧ್ವಜ

ಇಡೀ ಶಾಲೆ ಬಯಲಾಗ ಸಾಲಾಗಿ ನಿಂತಿತ್ತು. ಧ್ವಜಸ್ತಂಭದ ಬುಡದಾಗ ಗೋಪಾಲ ನಿಂತಿದ್ದ, ಕಂಬದಷ್ಟೇ ನೇರ, ಬಲಗೈ ಸೆಲ್ಯೂಟಿಗೆ ಸಿದ್ಧ, ಕಣ್ಣು ಮಿಟುಕಿಸದ. ಗೋಪಾಲ ಎಲ್ಲಾನೂ ಗಂಭೀರವಾಗಿ ತಗೋತಿದ್ದ, ಆಗಸ್ಟ್ ಹದಿನೈದನ್ನ ಎಲ್ಲಾಕ್ಕಿಂತ ಗಂಭೀರವಾಗಿ.

ಪ್ರಾಂಶುಪಾಲರಾದ ಶ್ರೀ ಎಚ್. ಬಿ. ಧರ್ಮಣ್ಣವರ ಸರ್ ಹಗ್ಗ ಎಳೆದ್ರು. ಧ್ವಜ ಟಪ್ ಅಂತ ಬಿಚ್ಚಿತು, ಹೂವಿನ ದಳಗಳ ಮಳೆ ಸುರೀತು, ಇಡೀ ಶಾಲೆ ರಾಷ್ಟ್ರಗೀತೆ ಹಾಡ್ತು. ಎಲ್ಲಾರಿಗಿಂತ ಗಟ್ಟಿ ಧ್ವನಿ ಸುಮಾ ಮತ್ತ ಸವಿತಾಳದು. ತಹಶೀಲ್ದಾರ್ ಕಚೇರಿಗೆ ನಮಗಿಂತ ಮೊದಲು ರಾಷ್ಟ್ರಗೀತೆ ತಲುಪಬೇಕು ಅನ್ನೋ ಹಂಗ ಹಾಡ್ತಿದ್ರು.

ಕೊನೆ ಸಾಲಿನ್ಯಾಗ ಆನಂದ ಅಂಬೇಕರ ನಿಂತಂಗಲೇ ನಿದ್ದೆ ಹೋಗಿದ್ದ. ಕೊನೆ ಸಾಲಿಗೆ ಎಚ್ಚರ ಆಗಿ, ಎಲ್ಲಾರೂ ಮುಗಿಸಿದ ಮ್ಯಾಲ ಪೂರ್ತಿ ಒಂದು ಸೆಕೆಂಡ್ ಆದ್ಮ್ಯಾಲ ಒಬ್ಬನೇ ಹಾಡಿದ.

ಯಾರೂ ನಗಲಿಲ್ಲ. ಅಂದ್ರ... ಇಡೀ ಶಾಲೆ ಮಾತ್ರ ನಕ್ತು.

ಮೆರವಣಿಗೆ (ಪ್ರಭಾತ ಫೇರಿ)

ಆಮ್ಯಾಲ ಸ್ಕೌಟ್ಸ್ ಅಂಡ್ ಗೈಡ್ಸ್ ನೋಡ್ಕೊಳ್ಳೋ ಗೋಕಾಕ ಸರ್ ಸೀಟಿ ಊದಿದ್ರು, ನಾವು ಹೊಂಟಿವಿ. ವೇಗವಾಗಿ, ಸಾಲಾಗಿ, ಬೀಳಗಿ ಬೀದ್ಯಾಗ, ತಹಶೀಲ್ದಾರ್ ಕಚೇರಿ ತನಕ, “ಭಾರತ್ ಮಾತಾ ಕೀ ಜೈ!” “ಜೈ ಹಿಂದ್!” ಅಂತ ಕೂಗ್ತಾ. ಅಂಗಡಿಯವರು ಬಾಗಿಲಿಗೆ ಬಂದ್ರು. ಅವ್ವಂದಿರು ಕಿಟಕಿಯಿಂದ ನೋಡ್ತಿದ್ರು. ಸ್ಕೌಟ್ಸ್ ಅಂಡ್ ಗೈಡ್ಸ್ ಮುಂದ, ಸರಿಯಾಗಿ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕ್ಕೊಂತ.

ದುಂಡಗಿನ ಸಂತೋಷ ಬೆವರ್ತಾ ಹಿಂದ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕ್ತಿದ್ದ, ಮೆಲ್ಲಗ ಎಣಿಸ್ತಾ: “ಎಡ, ಬಲ, ಎಡ... ಸಿಹಿ, ಎಡ...”

ತಹಶೀಲ್ದಾರ್ ಕಚೇರಿ ಹತ್ರ ಕೊನೆ ಸಲ ಜೈ ಹಿಂದ್ ಕೂಗಿ, ಧ್ವಜ ವಂದನೆ, ಪ್ರಶಸ್ತಿ ವಿತರಣೆ ನಂತ್ರ ತಿರುಗಿ ಶಾಲೆಗೆ ಮರಳಿ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕಿದ್ವಿ.

ಸ್ಪರ್ಧೆಗಳು

ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯೋತ್ಸವಕ್ಕ ಒಂದು ವಾರ ಮೊದಲಿನಿಂದ ಸ್ಪರ್ಧೆಗಳು ನಡೀತಿದ್ದವು. ಮೊದಲು ಭಾಷಣ. ವೇದಿಕೆ ಮ್ಯಾಲ ಕೌಶಲ್ಯ, ರಾಘವೇಂದ್ರ, ಜ್ಯೋತಿ ಮತ್ತ ಸಚಿನ್ ದೇಶಪಾಂಡೆ ಸಾಲಾಗಿ ನಿಂತಿದ್ರು.

ಮೊದಲು ಸಚಿನ್ ಇಂಗ್ಲಿಷ್‌ನಾಗ ಶುರು ಮಾಡಿದ. “Respected Principal Sir, honourable teachers and dear friends. Good morning to the sun, because he also came early today.” ಪ್ರಾಂಶುಪಾಲರೂ ನಕ್ಕರು.

ಜ್ಯೋತಿ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಹೋರಾಟದ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತಾಡಿದ್ಲು: ಮೆರವಣಿಗೆ ಮಾಡಿದ, ಜೈಲಿಗೆ ಹೋದ, ನಾವು ಇವತ್ತು ಸಮವಸ್ತ್ರ ಹಾಕ್ಕೊಂಡು ಈ ಬಯಲಾಗ ನಿಲ್ಲಬೇಕಂತ ಎಲ್ಲಾ ತ್ಯಾಗ ಮಾಡಿದ ಸಾಮಾನ್ಯ ಜನರ ಬಗ್ಗೆ. ಹುಡುಗಿಯರ ಕಡೆ ಎಷ್ಟು ಜೋರು ಚಪ್ಪಾಳೆ ಹೊಡೆದ್ರು ಅಂದ್ರ ಪ್ರಾಂಶುಪಾಲರು ಕೈ ಎತ್ತಬೇಕಾತು. ಹಿಂದಿನ ರಾತ್ರಿ ಗೋಪಾಲನ ತರಬೇತಿ ಪಡೆದ ರಾಘವೇಂದ್ರ ಚಿಕ್ಕ ವಾಕ್ಯಗಳಾಗ ಮಾತಾಡಿದ. “ಇವತ್ತು ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ದಿನ. ಅನೇಕರು ಪ್ರಾಣ ಕೊಟ್ಟಾರ. ನಾವು ಓದಬೇಕು. ನಾವು ಪ್ರಾಮಾಣಿಕರಾಗಿರಬೇಕು. ಜೈ ಹಿಂದ್.” ಗೌರವದ ಮೌನ; ಮುಂದಿನ ಸಾಲಿನ್ಯಾಗ ಗೋಪಾಲ ಒಂದ ಸಲ ತಲಿ ಹಾಕಿದ.

ಆಮ್ಯಾಲ ಕೌಶಲ್ಯ ಮಾತಾಡಿದ್ಲು. ಅವಳು ಧ್ವನಿ ಎತ್ತಂಗಿಲ್ಲ. ಪ್ರತಿ ಪದ ತನ್ನ ಜಾಗದಾಗ ಹೋಗಿ ಕೂತ್ಕೋತದ. ಯಾವಾಗಲೂ ಹಂಗ, ಅವಳೇ ಗೆದ್ದ್ಲು.

ಆಮ್ಯಾಲ ಹಾಡು. ಸುಮಾ ಚೆಂದಾಗಿ ಹಾಡಿದ್ಲು, ಬಯಲು ಮೌನ ಆತು. ಆಮ್ಯಾಲ ಸವಿತಾ ಹಾಡಿದ್ಲು, ಇನ್ನೂ ಮೌನ ಆತು. ಯಾವಾಗಲೂ ಹಂಗ ಸವಿತಾನೇ ಗೆದ್ದ್ಲು.

“ಅವರೇ ಯಾವಾಗಲೂ ಗೆಲ್ತಾರ,” ರಾಜು ಪಿಸುಗುಟ್ಟಿದ.

“ಹೌದು,” ರಾಘವೇಂದ್ರ ಅಂದ. “ಅದಕ್ಕೇ ಅವರು ಚಾಂಪಿಯನ್‌ಗಳು.”

ಸಿಹಿ

ಸ್ಪರ್ಧೆ ಆದ ನಂತರ ಸಿಹಿ. ದುಂಡಗಿನ ತುಂಟ ಸಂತೋಷ ಎಲ್ಲಾರಿಗಿಂತ ಮೊದಲು ತಟ್ಟೆ ತಲುಪಿ ಮೂರು ತಗೊಂಡ. ಶಶಿ ಎಲ್ಲಿಂದಲೋ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷ ಆದ್ಲು.

“ಒಬ್ಬೊಬ್ಬರಿಗೆ ಒಂದು, ಸಂತೋಷ.”

“ತೆಳ್ಳಗಿನ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗೆ ಒಂದು,” ಸಂತೋಷ ಗಾಂಭೀರ್ಯದಿಂದ ಅಂದ. “ನನಗ ಮೂರು ಹಕ್ಕಿದೆ.”

“ಎರಡು ವಾಪಸ್ ಇಡು.”

“ಇವು... ತುರ್ತು ಸಮಯಕ್ಕ.”

“ವಾಪಸ್ ಇಡು.” ಅವನು ಇಟ್ಟ, ತನ್ನ ಮಕ್ಕಳನ್ನ ಒಪ್ಪಿಸೋ ಮನುಷ್ಯನಂಗ ಮೆಲ್ಲಗ.

ಸವಾಲು

ಆಮ್ಯಾಲ ಆಟಗಳು. ಶಶಿ ನೇರ ಗೋಕಾಕ ಸರ್ ಮತ್ತ ಯಲವಾರಮಠ ಸರ್ ಹತ್ರ ಹೋದ್ಲು; ಅವರಿಬ್ಬರಿಗೂ ಬ್ಯಾಡ ಅನ್ನೋ ಉದ್ದೇಶ ಮೊದಲಿಂದ ಇರಲಿಲ್ಲ.

“ಸರ್, ಹುಡುಗರು ವರ್ಸಸ್ ಹುಡುಗಿಯರು, ರಿಲೇ? ನಾಲ್ಕು ನೂರು ಮೀಟರ್?”

ಇಬ್ಬರೂ ಸರ್ ಹುಡುಗಿಯರನ್ನ ನೋಡಿದ್ರು, ಹುಡುಗರನ್ನ ನೋಡಿದ್ರು, ಒಬ್ಬರನ್ನೊಬ್ಬರು ನೋಡಿದ್ರು. “ಯಾಕಿಲ್ಲ,” ಅಂದ್ರು ಗೋಕಾಕ ಸರ್.

ಹುಡುಗರು ವಿಕ್ರಮ, ಮುರಗೇಶ, ಶಂಕರು ಮತ್ತ ಕೊನೆಯ ಓಟಗಾರನಾಗಿ ಮಹಾಲಿಂಗ ದಂಗಿಯನ್ನ ಆರಿಸಿದ್ರು. ಹುಡುಗಿಯರು ಸವಿತಾ, ಶಾರದಾ, ಭಾರತಿ ಮತ್ತ ಕೊನೆಯ ರೈಡರ್ ಆಗಿ ಆರತಿನ್ನ ಆರಿಸಿದ್ರು. ಅದಕ್ಕ “ಸವಿತಾ-ಶಾರಿ-ಭಾರಿ-ಆರಿ” ರಿಲೇ ಅಂದ್ರು, ಮಧ್ಯಾಹ್ನದ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಇಡೀ ಶಾಲೆ ಅದನ್ನ ಕೂಗ್ತಿತ್ತು.

“ಮುರಗೇಶ,” ರಾಘವೇಂದ್ರ ಅಂದ, “ನೀನು ಆ ಶೂ ಹಾಕ್ಕೊಂಡು ಓಡಂಗಿಲ್ಲ.”

“ಇಟ್ಸ್ ಪರ್ಸನಲ್,” ಮುರಗೇಶ ಅಂದ.

ಓಟ

ಗೋಕಾಕ ಸರ್ ಸ್ಟಾರ್ಟ್ ಲೈನ್‌ನಾಗ ಧ್ವಜ ಎತ್ತಿದ್ರು. ಯಲವಾರಮಠ ಸರ್ ಸೀಟಿ ಹಿಡಿದು ಫಿನಿಶ್ ಲೈನ್ ಹತ್ರ ನಿಂತಿದ್ರು.

ಸವಿತಾ ಬಾಣದಂಗ ಹೊರಟ್ಲು. ವಿಕ್ರಮ ಕಾಲರ್ ಎತ್ತಿ ಕೂದಲು ಹಾರ್ತಾ ಓಡಿದ, ಆದ್ರ ಸವಿತಾ ಅವನಿಗಿಂತ ಪೂರ್ತಿ ಒಂದು ಹೆಜ್ಜೆ ಮುಂದ ಶಾರದಾನ ತಲುಪಿದ್ಲು. “ಶಾರೀ!” ಅಂತ ಹುಡುಗಿಯರು ಕಿರಚಿದ್ರು.

ಆಮ್ಯಾಲ ಒಂದು ಹೆಜ್ಜೆ ತಡವಾಗಿ ಬ್ಯಾಟನ್ ತಗೊಂಡ ಮುರಗೇಶ ಹೊಳೆಯೋ ಲೆದರ್ ಶೂ ಹಾಕ್ಕೊಂಡು ನೇರ ಒದ್ದೆ ಹುಲ್ಲಿಗೆ ಓಡಿದ. ಫಿಲ್ಮ್‌ನ್ಯಾಗ ಮರ ಬೀಳೋ ಹಂಗ ಮೆಲ್ಲಗ, ಚೆಂದಾಗಿ ಬಿದ್ದ. ಮಣ್ಣು ಮೆತ್ತಿಕೊಂಡು ಎದ್ದು ನಿಲ್ಲೋ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಶಾರದಾ ಭಾಳ ಮುಂದ ಹೋಗಿದ್ಲು.

ಭಾರತಿ ಬ್ಯಾಟನ್ ತಗೊಂಡ್ಲು. “ಭಾರೀ!” ಅಂತ ಹುಡುಗಿಯರು ಗರ್ಜಿಸಿದ್ರು. ಶಂಕರು ಬಿಟ್ಟ ಎತ್ತಿನಂಗ ಓಡಿ ನಮ್ಮನ್ನ ಮತ್ತ ರೇಸಿಗೆ ತಂದ, ಆದ್ರ ಕೊನೆಯ ಹಸ್ತಾಂತರದಾಗ ಹುಡುಗಿಯರು ಇನ್ನೂ ಸುಮಾರು ಐದು ಮೀಟರ್ ಮುಂದ ಇದ್ರು. ಕೊನೆಯ ರೈಡರ್ ಆರತಿ ಬ್ಯಾಟನ್ ತಗೊಂಡು ಹಕ್ಕಿಯಂಗ ಹಾರಿದ್ಲು. “ಆರೀ! ಆರೀ!”

ಆಮ್ಯಾಲ ದಂಗಿ ಓಡಾಕ ಶುರು ಮಾಡಿದ.

ದಂಗಿಯ ಕಾಲುಗಳನ್ನ ಎಲ್ಲಾರೂ ನೆನಪಿಡ್ತಾರ. ಭಾಳ ಉದ್ದ. ಒಂದೊಂದು ಹೆಜ್ಜೆಗೆ ಇನ್ನಿಬ್ಬರು ಓಡೋ ಜಾಗ ಕ್ರಮಿಸ್ತಿದ್ದ. ಬಯಲಿನ ಮಧ್ಯಕ್ಕ ಅಂತರ ಮೂರು ಮೀಟರ್‌ಗೆ ಇಳೀತು, ಆಮ್ಯಾಲ ಎರಡು, ಆಮ್ಯಾಲ ಒಂದು, ಇಡೀ ಶಾಲೆ ಕಿರಚ್ತಿತ್ತು.

ಗೆರೆ ಹತ್ರ ದಂಗಿ ಎದೆ ಮುಂದ ಮಾಡಿ ಬಾಗಿದ, ಯಲವಾರಮಠ ಸರ್ ಸೀಟಿ ಊದಿದ್ರು.

“ಹುಡುಗರು,” ಅಂದ್ರು ಯಲವಾರಮಠ ಸರ್.

ಹುಡುಗರು ಹುಚ್ಚರಾದ್ರು. ಆರತಿ ಮೊಣಕಾಲ ಮ್ಯಾಲ ಕೈ ಇಟ್ಟು ಬಗ್ಗಿ ಉಸಿರು ತಗೋತಿದ್ಲು. ಸವಿತಾ ದಂಗಿ ಹತ್ರ ನಡದು ಬಂದು ನಕ್ಕು, “ಮುಂದಿನ ಸಲ,” ಅಂದ್ಲು.

ಅವತ್ತು ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ಶಶಿ ಬ್ಲ್ಯಾಕ್‌ಬೋರ್ಡ್ ಹತ್ರ ಹೋಗಿ ದೊಡ್ಡದಾಗಿ ಬರದ್ಲು: ಹುಡುಗಿಯರು 1, ಹುಡುಗರು 1.

“ಪ್ರಬಂಧ: ಹುಡುಗಿಯರು. ರಿಲೇ: ಹುಡುಗರು,” ಅಂತ ಘೋಷಿಸಿದ್ಲು. “ಸಮ. ಸದ್ಯಕ್ಕ.”

“ಒಳ್ಳೇದು,” ರಾಘವೇಂದ್ರ ಅಂದ; ತನ್ನ ನೋಟ್‌ಬುಕ್ ಅಂಚಿನ್ಯಾಗ ಏನೋ ಬರದು “ಸದ್ಯಕ್ಕ” ಅನ್ನೋದರ ಕೆಳಗ ಎರಡು ಗೆರೆ ಎಳೆದ.

ನೋಟ್‌ಬುಕ್

ಆ ಸಂಜೆ ರಾಜು ತನ್ನ ನೋಟ್‌ಬುಕ್ ಕೊನೆ ಪುಟ, ಎರಡು ಜಡೆ ಹುಡುಗಿಯ ಚಿತ್ರದ ಪುಟ ತೆರೆದು ಸ್ತಬ್ಧನಾದ.

ಚಿತ್ರದ ಕೆಳಗ ಯಾರೋ ಪೆನ್ಸಿಲ್‌ನಿಂದ ಭಾಳ ಅಚ್ಚುಕಟ್ಟಾದ ಅಕ್ಷರದಾಗ ಬರದಿದ್ರು: “ಚಿತ್ರ ಚೆನ್ನಾಗಿದೆ.”

ನೋಟ್‌ಬುಕ್ ಅತ್ತಿಂದಿತ್ತ ತಿರುಗಿಸಿ ನೋಡಿದ. ಕೈಬರಹ ಚಂದ ಇತ್ತು. ಇಡೀ ಕ್ಲಾಸಿನ ಅರ್ಧ ಜನ ಕೌಶಲ್ಯಳಿಂದ ನಕಲು ಮಾಡೋ ಥರದ್ದೇ ಕೈಬರಹ.

ಅಂದ್ರ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ, ಅದು ಯಾರಾದ್ರೂ ಆಗಿರಬಹುದಿತ್ತು.

(ಮುಂದುವರಿಯುವುದು…)

📜 ಫ್ಯಾಕ್ಟ್ ಫೈಲ್

•         ಶ್ರೀ ಸಿದ್ಧೇಶ್ವರ ಶಾಲೆ, ಬೀಳಗಿ. ಪ್ರಾಂಶುಪಾಲರು: ಶ್ರೀ ಎಚ್. ಬಿ. ಧರ್ಮಣ್ಣವರ ಸರ್. ಕ್ರೀಡಾ ಶಿಕ್ಷಕರು: ಗೋಕಾಕ ಸರ್ (ಸ್ಕೌಟ್ಸ್ ಅಂಡ್ ಗೈಡ್ಸ್ ಸಂಯೋಜಕರೂ ಹೌದು) ಮತ್ತು ಯಲವಾರಮಠ ಸರ್.

•         ಆಗಸ್ಟ್ 15ರಂದು ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ಬೆಳಿಗ್ಗೆ 7:00ಕ್ಕೆ ಸಮವಸ್ತ್ರದಲ್ಲಿ ಶಾಲೆಗೆ ಬಂದು, ಧ್ವಜಾರೋಹಣ, ರಾಷ್ಟ್ರಗೀತೆ ಹಾಡಿ, ನಂತರ ಬೀದಿಗಳಲ್ಲಿ ವೇಗವಾಗಿ ಮೆರವಣಿಗೆ ಮಾಡಿ ತಹಶೀಲ್ದಾರ್ ಕಚೇರಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದರು. ಅಲ್ಲಿ ಧ್ವಜ ವಂದನೆ ಮತ್ತು ಪ್ರಶಸ್ತಿ ವಿತರಣೆ ನಡೆಯುತ್ತಿತ್ತು. ಭಾಷಣ ಮತ್ತು ಹಾಡಿನ ಸ್ಪರ್ಧೆಗಳು ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯೋತ್ಸವಕ್ಕೆ ಒಂದು ವಾರ ಮೊದಲಿನಿಂದ ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದವು.

•         ಭಾಷಣ ಸ್ಪರ್ಧೆಯಲ್ಲಿ ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಕೌಶಲ್ಯ, ಹಾಡಿನ ಸ್ಪರ್ಧೆಯಲ್ಲಿ ಸವಿತಾ ಗೆಲ್ಲುತ್ತಿದ್ದರು.

•         ಹುಡುಗಿಯರ ರಿಲೇ ಕ್ರಮ: ಸವಿತಾ, ಶಾರದಾ, ಭಾರತಿ ಮತ್ತು ಆರತಿ (ಕೊನೆಯ ರೈಡರ್); ಇದು “ಸವಿತಾ-ಶಾರಿ-ಭಾರಿ-ಆರಿ” ರಿಲೇ.

•         ಮುಂದಿನ ಎಪಿಸೋಡ್: ಮೇಟಿ ಅಣ್ಣ ಸರ್ಪ್ರೈಸ್ ಟೆಸ್ಟ್ ಘೋಷಿಸ್ತಾರೆ, ಆನಂದ ಅಂಬೇಕರನ ಹತ್ರ ಒಂದು ಪ್ಲಾನ್ ಇದೆ.

Comments

Popular posts from this blog

ಎಪಿಸೋಡ್ 1: ನಮ್ಮ ಬೀಳಗಿ, ನಮ್ಮ ಶಾಲೆ

ಎಪಿಸೋಡ್ 2: ಪ್ರಬಂಧ ಯುದ್ಧ