ಎಪಿಸೋಡ್ 1: ನಮ್ಮ ಬೀಳಗಿ, ನಮ್ಮ ಶಾಲೆ
ಪ್ರತಿ ಊರಿಗೂ ಒಂದು ವಾಸನೆ ಇರ್ತದ. ಆ ಜೂನ್ ತಿಂಗಳಿನ ಬೀಳಗಿಯದು: ಒದ್ದೆ
ಮಣ್ಣು, ಕಬ್ಬಿನ ಗರಿ, ಚಹಾ ಅಂಗಡಿಯ ಹೊಗೆ. ಇಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಎಲ್ಲರೂ ಗೊತ್ತು, ಮತ್ತು ನಿಮ್ಮ ಮಾರ್ಕ್ಸ್
ನಿಮಗಿಂತ ಮೊದಲು ನಿಮ್ಮ ಅವ್ವಗ ಗೊತ್ತಿರ್ತಿತ್ತು.
ನನ್ನ ಹೆಸರು ಜಿ. ಟಿ. ಕಾರಜೋಳ (ಪುಟ್ಟು) ನಾವು “ಬೆಂಚ್ ಗ್ಯಾಂಗ್” ಆದ ವರ್ಷದ ಕಥೆ ಇದು.
ಬೆಳಿಗ್ಗೆ 5:30: ಮೇಟಿ ಅಣ್ಣನ ಟ್ಯೂಷನ್
ಕೋಳಿಗಳೂ ಇನ್ನೂ ಏಳಬೇಕೋ ಬ್ಯಾಡೋ ಅಂತ ಯೋಚಿಸ್ತಿದ್ದ ಹೊತ್ತಿಗೆ ನಾವು ಶ್ರೀ
ರಾಮಣ್ಣ ಮೇಟಿ ಅವರ ಎದುರು ಕುಂತಿರ್ತಿದ್ವಿ. ಎಲ್ಲಾರೂ ಅವರನ್ನ ಮೇಟಿ ಅಣ್ಣ ಅಂತಿದ್ರು.
ಮೇಟಿ ಅಣ್ಣ ಭಾಳ ಸ್ಟ್ರಿಕ್ಟ್. ಕೋಪ ಅಂದ್ರ ಕೋಪ, ಯಾವಾಗಲೂ ಅಂತಾನೇ ಹೇಳಬೇಕು.
ಕೈಯಾಗ ಡಸ್ಟರ್ ಹಿಡಿದು ಅತ್ತಿಂದಿತ್ತ ಓಡಾಡ್ತಾ ತಮ್ಮ ಮೆಚ್ಚಿನ ಸಾಲನ್ನ ಗೊಣಗ್ತಿದ್ರು: “ಬಾರದು
ಬಪ್ಪದು, ಬಪ್ಪದು ತಪ್ಪದು…” ಅಂತ. ಆಮ್ಯಾಲ ಒಮ್ಮೆಲೆ ಬೋರ್ಡಿಗೆ ದಡ್ ಅಂತ ಬಡದು, “ಈಗ ಲೆಕ್ಕ
ಮಾಡ್ರಲೇ!” ಅಂತ ಗುಡುಗ್ತಿದ್ರು.
987654321X987654321= ???
ಚಿದಂಬರ ಪ್ಯಾಟಿ ಆಗಲೇ ಬಂದು ಪುಸ್ತಕ ತಗದು ತುಟಿ ಅಲ್ಲಾಡಿಸ್ತಾ ಓದ್ತಿದ್ದ;
ಬಹುಶಃ 4:45ರಿಂದಲೇ ಬಂದಿರ್ತಿದ್ದ. ಜಯತೀರ್ಥ ಮೂಲ್ಯಾಗ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ, ತನ್ನ ಉತ್ತರಗಳನ್ನ ದೇವರು
ಚೆಕ್ ಮಾಡ್ಲಿ ಅನ್ನೋ ಹಂಗ ಭಜನೆ ಗುನುಗ್ತಿದ್ದ. ಮೂರನೇ ಸಾಲಿನಾಗ ಆನಂದ ಅಂಬೇಕರ ಕುಂತಂಗಲೇ ನಿದ್ದೆ
ಹೋಗಿದ್ದ. ಮೇಟಿ ಅಣ್ಣನ ಡಸ್ಟರ್ ಗಾಳಿಯಾಗ ಹಾರ್ತು.
“ಅಂಬೇಕರ!”
“ಹೂಂ ಸರ್! ತಪ್ಪದು ಸರ್!”
ಯಾರೂ ನಗಲಿಲ್ಲ, ಯಾಕಂದ್ರ ಯಾರಿಗೂ ಧೈರ್ಯ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಎಲ್ಲಾರಿಗಿಂತ ಕೊನೇಗೆ
ಬಂದ ಮುರಗೇಶ. ಪ್ಯಾಂಟಿನ ಕ್ರೀಸ್ ಬ್ಲೇಡ್ನಂಗ, ತಲಿಗೆ ಎಣ್ಣಿ ಹಚ್ಚಿ, ಬೆಳಿಗ್ಗೆ 5:30ಕ್ಕ!
“ಲೇ, ಇಸ್ತ್ಯಾಕ್ ಲೇಟ್??”
ರಾಜು ಪಿಸುಗುಟ್ಟಿದ.
“ಎಚ್ಚರ
ಅಗಲಿಲ್ಲಲೇ ....,” ಮುರಗೇಶ
ಪಿಸುಗುಟ್ಟಿದ. “ಫಸ್ಟ್ ಇಂಪ್ರೆಶನ್ ಮುಖ್ಯ.”
ಬೆಳಿಗ್ಗೆ 8:00: ದೇಶಪಾಂಡೆ ಸರ್ ಟ್ಯೂಷನ್
ಒಂದು ತಾಸಿನ ನಂತರ ವಾತಾವರಣ ಪೂರ್ತಿ ಬದಲಾಗ್ತಿತ್ತು. ದೇಶಪಾಂಡೆ ಸಾರ್ ಅವರ ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ತರಗತಿಯು ಬಹಳ ಶಾಂತವಾಗಿ,
ಬಹುತೇಕ ನಿರಾಳವಾಗಿರುತ್ತಿತ್ತು. ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಎನ್ನುವುದು ಕೇವಲ ಒಂದು ಭಾಷೆಯಲ್ಲ, ಅದೊಂದು ಶಿಸ್ತುಬದ್ಧ ವಿಷಯ ಎಂದು ಸಾರ್ ನಂಬಿದ್ದರು. ಅಲ್ಲಿ 'ಪೂರ್ಣವಿರಾಮ'
(full stop) ಎಂಬುದು ಕೇವಲ ಒಂದು ಸಲಹೆಯಾಗಿರಲಿಲ್ಲ, ಅದು ಕಡ್ಡಾಯವಾಗಿತ್ತು.
ಸಾರ್ಗೆ ಅಚ್ಚುಮೆಚ್ಚಿನ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಯಾದ ಸಚಿನ್ ದೇಶಪಾಂಡೆ,
ಮುಖದಲ್ಲಿ ನಗು ಚೆಲ್ಲುತ್ತಾ ಒಳಗೆ ಬಂದನು. "ಗುಡ್ ಮಾರ್ನಿಂಗ್ ಸಾರ್, ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಗುಡ್ ಮಾರ್ನಿಂಗ್." ಸಾರ್ ನಗದಿರುವಂತೆ ಗಂಭೀರವಾಗಿ ನಟಿಸಿದರು.
ಪಾಠವನ್ನು ಪ್ರಾರಂಭಿಸುವ ಮೊದಲು, ಎಲ್ಲರೂ ಹಿಂದಿನ ದಿನ ಕಲಿತ ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಪದಗಳ ಕಾಗುಣಿತವನ್ನು ಒಂದೊಂದಾಗಿ ಹೇಳಬೇಕಿತ್ತು. ಆ ನಂತರ,
'ಭಾಷಾಂತರ ಪಾಠಮಾಲೆ'ಯಿಂದ ಕನ್ನಡದಿಂದ ಇಂಗ್ಲಿಷ್ಗೆ ಮತ್ತು ಇಂಗ್ಲಿಷ್ನಿಂದ ಕನ್ನಡಕ್ಕೆ ಐದು ವಾಕ್ಯಗಳನ್ನು ಅನುವಾದಿಸಬೇಕಿತ್ತು. ಇವೆಲ್ಲ ಮುಗಿದ ಮೇಲೆಯೇ ಮುಖ್ಯ ಪಾಠವು ಪ್ರಾರಂಭವಾಗುತ್ತಿತ್ತು.
ನಂತರ ಸಾರ್ ತಮ್ಮ ಕನ್ನಡಕದ ಮೇಲಿಂದ ನೋಡಿ,
"ಮುಂದಿನ ವಾರ ಒಂದು ಪ್ರಬಂಧ ಬರೆಯಬೇಕು.
ಶೀರ್ಷಿಕೆ: ‘My Town Bilgi.’ ಉತ್ತಮವಾದದ್ದನ್ನ ಇಡೀ ಕ್ಲಾಸಿನ
ಮುಂದ ಓದಲಾಗುವುದು.”
ಶಶಿ ಕೈ ಎತ್ತಿದ್ಲು. “ಸರ್, ಹುಡುಗರು ವರ್ಸಸ್ ಹುಡುಗಿಯರು?”
“ನಾನು ಹಂಗ ಹೇಳಿಲ್ಲ.”
“ಆದ್ರ ಬ್ಯಾಡ ಅಂತನೂ ಹೇಳಿಲ್ಲ ಸರ್.”
ಸುಮಾ ನಕ್ಲು. ರಾಜು ನಗಲಿಲ್ಲ.
ಬೆಳಿಗ್ಗೆ 11:20: ಶಾಲೆ
ಹನ್ನೊಂದರ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಸ್ನಾನ, ಊಟ ಮುಗಿಸಿ ನಾವು ಶಾಲೆ ಕಡೆ ಹೊಂಟಿರ್ತಿದ್ವಿ.
ನಮ್ಮ ದಾರಿ ಯಾವತ್ತೂ ಬದಲಾಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ನಾವು ಸಿದ್ದೇಶ್ವರ ದೇವಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ನಮಸ್ಕರಿಸುತ್ತಿದ್ದೆವು.
ಆಮ್ಯಾಲ ರಾಯರ ಮಠ, ಅಲ್ಲಿ ಜಯತೀರ್ಥ ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚಿ ಒಂದು ಕ್ಷಣ ನಿಲ್ತಿದ್ದ. ಸ್ವಲ್ಪ ದೂರ ಕೊತ್ತಲೇಶ್ ಮತ್ತು ಗೋವಿನದಿನ್ನಿ ದೇವಸ್ಥಾನಗಳಿದ್ದವು, ಹನುಮ ಜಯಂತಿಗೆ ಇಡೀ ಊರು ಪಾನಕ, ಕೋಸಂಬರಿ
ಹಂಚ್ಕೊಂತ ಅಲ್ಲಿ ಸೇರ್ತಿತ್ತು. ಊರಿನ ಉತ್ತರಕ್ಕ ಹಳೆಯ ಆರೆತ್ತಿನ ಭಾವಿ, ಅದರ ಕತ್ತಲ ಬಾಗಿಲುಗಳ
ಬಗ್ಗೆ ಬಾಲ್ಯದಾಗ ಎಷ್ಟೆಷ್ಟೋ ಕತಿ. ಮೊಹರಂ ಬಂದ್ರ ಮಾಮೂನ ಪ್ರತಿ ಡೋಲಿನ ಸದ್ದಿನ ಕಥೆ ನಮಗ ಹೇಳ್ತಿದ್ದ,
ಶಿವು ಒಂದೇ ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳ್ತಿದ್ದ: “ಕೊನೇಗೆ ತಿನ್ನೋಕ ಏನಾದ್ರೂ ಇರ್ತದೇನು?”
ಅದು ನಮ್ಮ ಬೀಳಗಿ.
ಹನ್ನೊಂದು ಇಪ್ಪತ್ತರ ಹೊತ್ತಿಗೆ, ಶಾಲೆಗೆ ಹೋಗುವ ದಾರಿ ನೋಡಲು ಬಿಳಿ ಹೊದಿಕೆ ಹೊದ್ದುಕೊಂಡ ಒಂದು ಉದ್ದನೆಯ ಚಾಕೊಲೇಟ್ ಬಾರ್ನಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು; ಹುಡುಗರು
ಚಾಕೊಲೇಟ್ ಬಣ್ಣದ ಪ್ಯಾಂಟ್, ಬಿಳಿ ಶರ್ಟ್; ಹುಡುಗಿಯರು
ಚಾಕೊಲೇಟ್ ಬಣ್ಣದ ಸ್ಕರ್ಟ್, ಬಿಳಿ ಟಾಪ್. ಶ್ರೀ ಸಿದ್ದೇಶ್ವರ ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಗಂಟೆ ಬಾರಿಸಿತು,
ಪ್ರಾರ್ಥನೆ ಆರಂಭವಾಯಿತು. ಸವಿತಳ ಧ್ವನಿ ಎಲ್ಲರಿಗಿಂತ ಎದ್ದು ಕೇಳಿಸುತ್ತಿತ್ತು; ಅದು ದೇವಸ್ಥಾನದ ಗಂಟೆಯಷ್ಟೇ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿತ್ತು. ಆ ಎರಡು ನಿಮಿಷಗಳ ಕಾಲ ಸಂತೋಷ ಕೂಡ ಅಲುಗಾಡದೆ ಸ್ತಬ್ಧ ನಿಂತಿರ್ತಿದ್ದ.
ನಮ್ಮ
ತರಗತಿಗೆ ಒಂದು ಬರೆಯದ ಕಾನೂನು
ಇತ್ತು: ಬಲಗಡೆಯ ಬೆಂಚುಗಳು ಹುಡುಗರಿಗೆ, ಎಡಗಡೆಯ ಬೆಂಚುಗಳು ಹುಡುಗಿಯರಿಗೆ ಮೀಸಲಾಗಿದ್ದವು.
ಕೊನೆಯ ಬೆಂಚಿನ್ಯಾಗ: ಎಲ್ಲಾರಿಗಿಂತ
ಎತ್ತರದ ಸಿದ್ದು ದುತ್ತರಗಾಂವಿ,
ಮಹಾಲಿಂಗ ಡಂಗಿ,
ಜಯಾ ಲಮಾಣಿ, ಇಸ್ಮಾಯಿಲ್ ಸೋಲಾಪುರ, ಸಿದ್ದು ವಸ್ತ್ರದ... ಇವರೆಲ್ಲಾ ಎಷ್ಟು ಎತ್ತರವಾಗಿದ್ದರೆಂದರೆ,
ಶಿಕ್ಷಕರು ಬೇರೆ ಯಾರನ್ನೂ ಕರೆಯುವ ಮೊದಲೇ ಇವರನ್ನೇ ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ದುಂಡಗಿನ ತುಂಟ ಸಂತೋಷ—ತುಂಟತನದಲ್ಲಿ ಎತ್ತಿದ ಕೈ—ಶಿವುವಿನ ಹುರಿಗಡಲೆಯನ್ನು ಆಗಲೇ ಕದ್ದು ಬಚ್ಚಿಟ್ಟುಕೊಂಡಿದ್ದ. ವಿಕ್ರಮ್ ತನ್ನ ಶರ್ಟ್ ಕಾಲರ್ ಎತ್ತಿಟ್ಟುಕೊಂಡು, ಸಿನಿಮಾ ನಾಯಕನ ಶೈಲಿಯ ಕೇಶವಿನ್ಯಾಸದೊಂದಿಗೆ ಕುಳಿತಿದ್ದ. ಮನೋಹರನಂತೂ ಎಷ್ಟು ಮೆಲ್ಲಗೆ ಹಾಡನ್ನು ಗುನುಗುತ್ತಿದ್ದನೆಂದರೆ, ಅದು ದೇವರಿಗೆ ಮತ್ತು ಶಂಕರನಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಕೇಳಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಮೊದಲ ಬೆಂಚಿನಲ್ಲಿ ರಾಘವೇಂದ್ರ ತನ್ನ ನೋಟ್ಬುಕ್ಕನ್ನು ಅಚ್ಚುಕಟ್ಟಾಗಿ ಜೋಡಿಸಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ಕುಳಿತಿದ್ದ. ಬಲಬದಿಯ ಮೊದಲ ಬೆಂಚಿನಲ್ಲಿ ಸುಮಾ ಮತ್ತು ಕೌಸಲ್ಯ, ಅಣ್ಣನ ಟ್ಯೂಷನ್ ವಿಷಯಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಚರ್ಚಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಬಲಬದಿಯ ಎರಡನೇ ಬೆಂಚಿನಲ್ಲಿ ಸವಿತಾ ಮತ್ತು ಶಶಿ ಏನೋ ಗುಸುಗುಸು ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದರು...
ಶಶಿ ಒಮ್ಮೆ ಹಿಂದಕ್ಕೆ ತಿರುಗಿ ನಕ್ಕಳು. ಆ ನಗು ಏನೋ ತೊಂದರೆ ಕಾದಿದೆ ಎಂಬುದರ ಸೂಚನೆಯಾಗಿತ್ತು.
ಸಂಜೆ 5:30: ಗೇಟ್
ಕೊನೆಯ ಗಂಟೆ ಬಾರಿಸಿದಾಗ ಸಂತೋಷ ರಾಜುನ ಬ್ಯಾಗಿಗೆ ಕೈ ಹಾಕಿ ನೋಟ್ಬುಕ್ ಎಳೆದ.
ಕೊನೆ ಪುಟದಾಗ ಎರಡು ಜಡೆ ಹಾಕ್ಕೊಂಡ ಹುಡುಗಿಯ ಪೆನ್ಸಿಲ್ ಚಿತ್ರ ಇತ್ತು.
“ಲೇ! ಯಾರಲೇ ಇದು?” ಅಂತ ಕಿರಚಿ ಸಂತೋಷ ಓಡ್ದ, ಕದ್ದ ನೋಟ್ಬುಕ್ ಹಿಡಿದ ದಪ್ಪ
ಹುಡುಗ ಎಷ್ಟು ವೇಗ ಓಡಬಹುದೋ ಅಷ್ಟು, ಅಂದ್ರ ಭಾಳ ವೇಗ ಅಲ್ಲ. ಡಂಗಿ ತನ್ನ ಉದ್ದನೆ ಕೈ ಚಾಚಿ ಕಾಲರ್ ಹಿಡಿದ, ಕಷ್ಟದ ಬಾಲ್ ಹಿಡೀತಿದ್ದ ಹಂಗೇ.
“ಕೊಡಲೇ,” ರಾಜು ಕಿವಿ ತನಕ ಕೆಂಪಾಗಿ ಹೇಳಿದ.
“ಯಾರು ಅವಳು ಹೀರೋ?” ವಿಕ್ರಮ ಕಾಲರ್ ಸರಿ ಮಾಡ್ಕೊಂತ ಕೇಳಿದ.
“ಯಾರೂ ಅಲ್ಲ.”
“ಯಾರೂ ಅಲ್ಲದೋಳಿಗೆ ಎರಡು ಜಡೆ ಇರ್ತಾವೇನು?” ಮನೋಹರ ಅಂದ, ಹತ್ತು ಹುಡುಗರು
ಗೊಳ್ ಅಂತ ನಕ್ಕರು.
ರಾಜು ನೋಟ್ಬುಕ್ ಕಸಿದು ಮುಚ್ಚಿ, ಒಮ್ಮೆಲೆ ನಕ್ಕ. “ಬಿಡ್ರಿ. ಹುಡುಗರೇ,
ನಾವು ಪ್ರಬಂಧ ಗೆಲ್ಲಬೇಕು.”
“ರಾಜು,” ರಾಘವೇಂದ್ರ ಅಂದ, “ನೀನು ಬೀಳಗಿ ಅನ್ನೋದನ್ನ ಎರಡು ಸಲ ಒಂದೇ
ಥರ ಬರೀಲಾರೆ.”
(ಮುಂದುವರಿಯುವುದು…)
📜 ಫ್ಯಾಕ್ಟ್ ಫೈಲ್
•
ಶಾಲೆ: ಶ್ರೀ ಸಿದ್ಧೇಶ್ವರ ಶಾಲೆ, ಬೀಳಗಿ. ಸಮಯ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ 11:20 ರಿಂದ
ಸಂಜೆ 5:30. ಸಮವಸ್ತ್ರ: ಹುಡುಗರಿಗೆ ಚಾಕೊಲೇಟ್ ಪ್ಯಾಂಟ್, ಬಿಳಿ ಶರ್ಟ್; ಹುಡುಗಿಯರಿಗೆ ಚಾಕೊಲೇಟ್
ಸ್ಕರ್ಟ್, ಬಿಳಿ ಟಾಪ್.
•
ಮೇಟಿ ಅಣ್ಣನ ಗಣಿತ ಟ್ಯೂಷನ್: ಬೆಳಿಗ್ಗೆ 5:30 ರಿಂದ 7:30. ದೇಶಪಾಂಡೆ
ಸರ್ ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಟ್ಯೂಷನ್: ಬೆಳಿಗ್ಗೆ 8:00 ರಿಂದ 9:00.
•
ಬೀಳಗಿ ಬಾಗಲಕೋಟೆಯಿಂದ ಸುಮಾರು 31 ಕಿ.ಮೀ ದೂರದಲ್ಲಿದ್ದು, ತಾಲ್ಲೂಕು
782 ಚದರ ಕಿ.ಮೀ ವಿಸ್ತೀರ್ಣ ಹೊಂದಿದೆ.
•
ಐತಿಹಾಸಿಕ ಸಿದ್ಧೇಶ್ವರ ದೇವಸ್ಥಾನವನ್ನು ಊರ ಜನ ಆರಾಧಿಸುತ್ತಾರೆ; ಮೊಹರಂ,
ಕಾರ ಹುಣ್ಣಿಮೆ ಮುಂತಾದ ಹಬ್ಬಗಳಿಗೆ ಊರು ಪ್ರಸಿದ್ಧ.
•
ಬಾಗಲಕೋಟೆ ಜಿಲ್ಲೆ ರಚನೆಯಾದದ್ದು 1997ರಲ್ಲಿ, ವಿಜಯಪುರ (ಬಿಜಾಪುರ)
ಜಿಲ್ಲೆಯಿಂದ ಬೇರ್ಪಟ್ಟು; ಹಾಗಾಗಿ ನಮ್ಮ ಶಾಲಾ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಬೀಳಗಿ ಬಿಜಾಪುರ ಜಿಲ್ಲೆಯಲ್ಲಿತ್ತು.


Comments
Post a Comment