ಎಪಿಸೋಡ್ 2: ಪ್ರಬಂಧ ಯುದ್ಧ

 ಬೀಳಗಿಯಾಗ ಸುದ್ದಿ ಬಾಗಲಕೋಟೆ ಬಸ್ಸಿಗಿಂತ ವೇಗ ಹೋಗ್ತಿತ್ತು. ಮರುದಿನ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಶಾಲೆಯ ಜವಾನಗೂ ಗೊತ್ತಾಗಿತ್ತು, 8ನೇ ತರಗತಿಯ ಹುಡುಗರು ಹುಡುಗಿಯರು ಪ್ರಬಂಧಕ್ಕಾಗಿ ಯುದ್ಧಕ್ಕ ನಿಂತಾರ ಅಂತ.

“ಯುದ್ಧ?” ರಾಘವೇಂದ್ರ ಗಾಬರಿಯಾಗಿ ಅಂದ. “ಅದು ಬರೀ ಸ್ಪರ್ಧೆ.”

“ಒಂದೇ,” ರಾಜು ಅಂದ, “ಪೆನ್ನಿನ ಜೊತೆ ಅಷ್ಟೇ.”

ಹುಡುಗರ ಯುದ್ಧ ಸಭೆ

ಆ ಸಂಜೆ ನಾವು ಸಿದ್ಧೇಶ್ವರ ದೇವಸ್ಥಾನದ ಮೆಟ್ಟಿಲ ಮ್ಯಾಲ ಸೇರಿದ್ವಿ. ಸೇನಾಪತಿ ನಕ್ಷೆ ಬಿಚ್ಚಿದಂಗ ರಾಘವೇಂದ್ರ ತನ್ನ ನೋಟ್‌ಬುಕ್ ತಗದ.

“ಎಲ್ಲಾರಿಗೂ ಒಂದೊಂದು ಕೆಲಸ. ಸಚಿನ್ ಬರೀತಾನ. ಸರ್ ಅವರ ಮೆಚ್ಚಿನವ, ಪದಾನೂ ಗೊತ್ತು.”

ಸಚಿನ್ ದೇಶಪಾಂಡೆ ತಲಿ ಬಾಗಿದ. “ಸರ್ ತಾವು ಮೇಷ್ಟ್ರು ಅನ್ನೋದನ್ನ ಮರೆತು ಓದುಗ ಆಗೋ ಹಂಗ ಬರೀತೀನಿ.”

“ಚಿದಂಬರ ಪ್ರತಿ ಫ್ಯಾಕ್ಟ್ ಚೆಕ್ ಮಾಡ್ತಾನ,” ರಾಘವೇಂದ್ರ ಮುಂದುವರಿಸಿದ. ಚಿದಂಬರ ಗಂಭೀರವಾಗಿ ತಲಿ ಹಾಕಿದ. ಆಗಲೇ ಮೂರು ಪುಸ್ತಕ ತಂದಿದ್ದ.

“ಗೋಪಾಲ,” ರಾಘವೇಂದ್ರ ಮೆಟ್ಟಿಲ ಅಂಚಿನ್ಯಾಗ ಕುಂತಿದ್ದ ಮೌನ ಹುಡುಗನ ಕಡೆ ತಿರುಗಿ ಅಂದ, “ನೀನು ಸರ್ ಅವರ ಶಿಷ್ಯ. ಪ್ರಬಂಧದಾಗ ಸರ್‌ಗ ಏನು ಇಷ್ಟ?”

ಅಪರೂಪಕ್ಕ ಮಾತಾಡೋ, ಜನರ ಮುಂದ ನಗದ ಗೋಪಾಲ ಭಾಳ ಹೊತ್ತು ಯೋಚಿಸಿ ಅಂದ, “ಚಿಕ್ಕ ವಾಕ್ಯ. ‘ಭಾಳ’ ಅನ್ನೋ ಪದ ಬ್ಯಾಡ. ಮತ್ತ ಪ್ರತಿ ಫುಲ್ ಸ್ಟಾಪ್ ಸರಿಯಾದ ಜಾಗದಾಗ.”

“ಕೈ ಮ್ಯಾಲ ಬರ್ಕೋ,” ಸಚಿನ್ ಅಂದ.

ಮುರಗೇಶ ಬ್ಯಾಗ್ ತೆಗೆದು ದಪ್ಪ ಕ್ರೀಮ್ ಬಣ್ಣದ ಹಾಳೆ, ಹೊಳೆಯೋ ಪೆನ್ ತಗದ. “ಇಂಪೋರ್ಟೆಡ್. ಇಟ್ಸ್ ಪರ್ಸನಲ್ ಮಗಾ.”

“ನಾವು ಬೀಳಗಿ ಬಗ್ಗೆ ಬರೀತಾ ಇದ್ದೀವಿ,” ಮಾಮೂನ ಮೆಲ್ಲಗ ಅಂದ, “ಮೊಹರಂ ಇಲ್ಲದ ಬೀಳಗಿ ಪ್ರಬಂಧ ಅರ್ಧ ಪ್ರಬಂಧ ಅಷ್ಟೇ. ಆ ಭಾಗ ನಾನು ಬರೀತೇನಿ.”

“ಕಬ್ಬು ಕೂಡ,” ಶಂಕರು ಭಾಳ ಗಂಭೀರವಾಗಿ ಅಂದ. “ಬೀಳಗಿ ಕಬ್ಬು ಸಿಹಿ ಯಾಕಂದ್ರ ಇಲ್ಲಿಯ ಜನ ಸಿಹಿ ಅಂತ ಬರೀರಿ.”

“ಅದ್ಭುತ,” ಅಂತ ಸಚಿನ್ ಬರ್ಕೊಂಡ.

ಜಯತೀರ್ಥ ಪ್ರಾರ್ಥನೆ ಮಾಡ್ತೀನಿ ಅಂದ. ಮನೋಹರ ಒಂದು ಕವನ ಸೇರಿಸ್ತೀನಿ ಅಂದ. “ಬ್ಯಾಡ,” ಎಲ್ಲಾರೂ ಒಟ್ಟಿಗೆ ಅಂದ್ರು. ದಂಗಿ ಮತ್ತು ಶಿವು “ಕೊನೆ ಓವರ್‌ನ್ಯಾಗಿನ ಬಾಲ್‌ಗತೆ ಪ್ರಬಂಧ ಕಾಯ್ತೀವಿ” ಅಂದ್ರು. ಆನಂದ ಅಂಬೇಕರ ಕಂಬಕ್ಕ ಒರಗಿ ನಿದ್ದೆ ಹೋಗಿದ್ದ. “ರಿಸಲ್ಟ್ ಬಂದಾಗ ಎಬ್ಬಿಸ್ರೋ,” ಅಂತ ಗೊಣಗಿದ.

“ನಾನು,” ಸಂತೋಷ ಕೈ ತಿಕ್ಕಿಕೊಂತ ಅಂದ, “ಗೂಢಚಾರ ಆಗ್ತೀನಿ.”

“ನಾನು ಮುಖಪುಟ ಮಾಡ್ತೀನಿ,” ರಾಜು ಅಂದ.

“ಮುಖಪುಟ? ಪ್ರಬಂಧಕ್ಕ?” ರಾಘವೇಂದ್ರ ಕೇಳಿದ.

“ಸರ್ ಚಿತ್ರ ಬ್ಯಾಡ ಅಂತ ಹೇಳಿಲ್ಲ.”

“ಹೌದು ಅಂತನೂ ಹೇಳಿಲ್ಲ.”

“ಶಶಿಗೂ ಬ್ಯಾಡ ಅಂತ ಹೇಳಿಲ್ಲ,” ರಾಜು ಅಂದ. ಅದಕ್ಕ ಯಾರ ಹತ್ರಾನೂ ಉತ್ತರ ಇರಲಿಲ್ಲ.

“ಸರಿ,” ರಾಘವೇಂದ್ರ ನಿಟ್ಟುಸಿರು ಬಿಟ್ಟ. “ರಾಜು ಆರೆತ್ತಿನ ಭಾವಿ ಬಗ್ಗೆ ಒಂದು ಪ್ಯಾರಾನೂ ಬರೀತಾನ. ಒಳಗ ಹೋಗಿ ಬಂದೋನು ನೀನೊಬ್ಬನೇ.”

“ಸುಲಭ,” ರಾಜು ಅಂದ.

ಹುಡುಗಿಯರ ಮೂಲೆ

ಅಷ್ಟರಾಗ ಶಾಲೆ ಹಿಂದ ಕಿಟಕಿ ಸಾಲಿನ ಕೆಳಗ ಹುಡುಗಿಯರ ಸಭೆ ನಡದಿತ್ತು. ಸುಮಾ ತನ್ನ ಚೂಪಾದ ಪೆನ್ಸಿಲ್‌ನಿಂದ ಬರೀತಿದ್ಲು. ಸವಿತಾ ರಿಲೇ ಪ್ರ್ಯಾಕ್ಟಿಸ್‌ಗಾಗಿ ಸ್ಟ್ರೆಚ್ ಮಾಡ್ತಾ ಪ್ರತಿ ಪ್ಯಾರಾ ಹೆಗಲ ಮ್ಯಾಲಿಂದ ಓದ್ತಿದ್ಲು. ಊರಾಗಿನ ಎಲ್ಲ ಕನ್ನಡ ಕಾದಂಬರಿ ಓದಿದ ಸುಚೇತಾ ಅಂದ್ಲು, “ಒಳ್ಳೆ ಪ್ರಬಂಧ ಫ್ಯಾಕ್ಟ್‌ನಿಂದ ಶುರು ಆಗಂಗಿಲ್ಲ. ಭಾವನೆಯಿಂದ ಶುರು ಆಗ್ತದ.”

“ಬೀಳಗಿ ಕೂಗಂಗಿಲ್ಲ,” ಅಂತ ಆಕಾಶ ನೋಡ್ತಾ ಅಂದ್ಲು. “ಅದು ಗುನುಗ್ತದ.”

ಸುಮಾ ತಕ್ಷಣ ಬರ್ಕೊಂಡ್ಲು. ಕೈಬರಹ ಎಷ್ಟು ಚೆಂದ ಅಂದ್ರ ಎಲ್ಲಾರೂ ಅವಳ ನೋಟ್ಸ್ ನಕಲು ಮಾಡ್ತಿದ್ರು, ಆ ಕೌಶಲ್ಯ ಅಂತಿಮ ಪ್ರತಿ ಬರೀಬೇಕಿತ್ತು.

ಶಶಿ ಗೋಡಿ ಮ್ಯಾಲ ಕಾಲು ಅಲ್ಲಾಡಿಸ್ತಾ ಭಾಳ ಅಪಾಯಕಾರಿ ನಗು ನಗ್ತಾ ಕುಂತಿದ್ಲು.

“ಅವರ ಗೂಢಚಾರನ ಏನ್ ಮಾಡೋಣ?” ಸವಿತಾ ಕೇಳಿದ್ಲು. “ಸಂತೋಷ ಬರ್ತಾನ ಅಂತ ನಮಗೆಲ್ಲಾ ಗೊತ್ತು.”

“ಖಂಡಿತ ಬರ್ತಾನ,” ಶಶಿ ಅಂದ್ಲು. “ಅದಕ್ಕ ಅವಂಗ ಸಿಗೋ ಹಂಗ ಏನಾದ್ರೂ ಇಡೋಣ.”

ಗೂಢಚಾರ

ಮರುದಿನ ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ಸಂತೋಷ ಎಂಜಿನ್‌ನಂಗ ಹಸ ಹಸ ಅಂತ ಉಸಿರಾಡ್ತಾ ಕಿಟಕಿ ಸಾಲಿನ ಹಿಂದ ತೆವಳಿ, ಬೆಂಚಿನ ಮ್ಯಾಲ ಅನುಕೂಲ ಆಗೋ ಹಂಗ ಬಿಟ್ಟಿದ್ದ ಒಂದು ಹಾಳೆ ಕಂಡ. ಸಾಧ್ಯ ಇದ್ದಷ್ಟು ವೇಗ ನಕಲು ಮಾಡಿ, ಯುದ್ಧ ಗೆದ್ದ ವೀರನ ಹಂಗ ನಮ್ಮತ್ರ ಬಂದ.

ರಾಘವೇಂದ್ರ ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಓದಿದ. “ಬೀಳಗಿ ಬಾಗಲಕೋಟೆಯಿಂದ ಐದು ಸಾವಿರ ಕಿಲೋಮೀಟರ್ ಉತ್ತರಕ್ಕ ಇದ್ದು, ಹಿಮಕ್ಕ ಪ್ರಸಿದ್ಧವಾಗ್ಯಾದ.”

ಭಾಳ ಹೊತ್ತು ಮೌನ.

“ಸಂತೋಷ,” ಸಚಿನ್ ಮೆಲ್ಲಗ ಅಂದ, “ನಿನಗ ಮೋಸ ಮಾಡ್ಯಾರ.”

“ಆದ್ರ ಅದು ಕೌಶಲ್ಯಳ ಕೈಬರಹದಾಗ ಇತ್ತು!”

“ಹೌದು,” ಮಾಮೂನ ಅಂದ. “ಶಶಿ ದಡ್ಡಿ ಅಲ್ಲ.”

ಕಿಟಕಿ ಹಿಂದಿಂದ ಕಿಲಕಿಲ ನಗು ಕೇಳ್ತಿತ್ತು.

ಸೋಮವಾರ, ಬೆಳಿಗ್ಗೆ 8:00

ದೇಶಪಾಂಡೆ ಸರ್ ಟ್ಯೂಷನ್‌ನಾಗ ಪ್ರಬಂಧ ಸಂಗ್ರಹಿಸಿದ್ರು. ಮೊದಲು ಹುಡುಗರ ಪ್ರಬಂಧ ಓದಿದ್ರು. ಸಚಿನ್‌ನ ಆರಂಭ ಮೊದಲ ಮಳೆ ಬಂದ ಮ್ಯಾಲಿನ ಊರಿನ ವಾಸನೆ, ಕಬ್ಬು, ಬೆಳಗಿನ ದೇವಸ್ಥಾನದ ಗಂಟೆಯನ್ನ ವರ್ಣಿಸ್ತಿತ್ತು. ಮಾಮೂನನ ಮೊಹರಂ ಪ್ಯಾರಾ ಎಷ್ಟು ಆತ್ಮೀಯ ಇತ್ತು ಅಂದ್ರ ಸರ್ ಕೂಡ ಒಂದು ಕ್ಷಣ ನಿಂತ್ರು. ಇಡೀ ಕ್ಲಾಸ್ ಮೌನವಾಗಿ ಕೇಳ್ತು.

ಹಿಂದ ಗೋಪಾಲ ಭಾಳ ನೇರ ಕುಂತು ಪ್ರತಿ ಫುಲ್ ಸ್ಟಾಪ್‌ಗ ಒಂದೊಂದು ಸಲ ತಲಿ ಹಾಕ್ಕೊಂತ ಇದ್ದ.

ಆಮ್ಯಾಲ ಸರ್ ಹುಡುಗಿಯರ ಪ್ರಬಂಧ ಓದಿದ್ರು. ಅದು ಹಿಂಗ ಶುರು ಆಗ್ತು: “ಬೀಳಗಿ ಕೂಗಂಗಿಲ್ಲ. ಅದು ಗುನುಗ್ತದ.”

ಸರ್ ಭಾಳ ಮೆಲ್ಲಗ ಓದಿದ್ರು. ಮೂರನೇ ಸಾಲಿನಾಗ ಸುಮಾ ಹೆಮ್ಮೆಯಿಂದ ಮೌನ ಆದ್ಲು.

ಕೊನೆಗೆ ಸರ್ ಹಾಳೆಗಳನ್ನ ಇಟ್ಟು, ಕನ್ನಡಕ ತಗದು ಅಂದ್ರು, “ಎರಡೂ ಪ್ರಬಂಧ ಭಾಳ ಚೊಲೊ ಅವ. ಅಂತರ ಭಾಳ ಕಡಿಮೆ.” ಒಂದು ಪುಟಕ್ಕ ಬೆರಳಿಂದ ತಟ್ಟಿದ್ರು. “ಆದ್ರ ಒಂದು ಪ್ರಬಂಧ ಈ ಊರಿಗೆ ಮೂರು ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಹೆಸರು ಇಟ್ಟಾದ.”

ರಾಘವೇಂದ್ರ ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚಿದ. ಪುಟ ಎರಡು. ಆರೆತ್ತಿನ ಭಾವಿ ಬಗ್ಗೆ ರಾಜುನ ಪ್ಯಾರಾ. “ಬೀಳಗಿ.” “ಬೀಲಗಿ.” “ಬಿಲಗಿ.”

“ಹುಡುಗಿಯರು ಅರ್ಧ ಅಂಕದಿಂದ ಗೆದ್ದಾರ,” ಅಂದ್ರು ಸರ್.

ಕಿಟಕಿ ಸಾಲು ಒಮ್ಮೆಲೇ ಚಪ್ಪಾಳೆ ಹೊಡದ್ರು. ಶಶಿ ಎದ್ದು ನಿಂತು ತಲಿ ಬಾಗಿದ್ಲು.

“ರಾಜು!” ಅಂತ ಹುಡುಗರು ಒಟ್ಟಿಗೆ ಕೂಗಿದ್ರು.

“ನಾನು… ಸುಮ್ಮನ ಕ್ರಿಯೇಟಿವ್ ಆಗಿದ್ದೆ,” ರಾಜು ದುರ್ಬಲವಾಗಿ ಅಂದ.

ಮುಖಪುಟ

ಆಮ್ಯಾಲ ಸರ್ ಹುಡುಗರ ಮುಖಪುಟ ಎತ್ತಿದ್ರು. ಅದು ಸಿದ್ಧೇಶ್ವರ ದೇವಸ್ಥಾನದ ಪೆನ್ಸಿಲ್ ಚಿತ್ರ. ಎಷ್ಟು ಚೆಂದ ಅಂದ್ರ ಇಡೀ ಕ್ಲಾಸ್ ಮುಂದ ಬಾಗಿ ನೋಡ್ತು. ಸರ್ ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು ಅದನ್ನ ನೋಡಿದ್ರು.

“ಇದನ್ನ ಯಾರು ಬರದಾರ?”

ರಾಜು ಮೆಲ್ಲಗ ಕೈ ಎತ್ತಿದ.

ಸರ್ ಪೆನ್ನಿನಿಂದ ಒಂದು ಮೂಲಿ ತೋರಿಸಿದ್ರು. ದೇವಸ್ಥಾನದ ಮೆಟ್ಟಿಲ ಪಕ್ಕ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಆಕೃತಿ ನಿಂತಿತ್ತು. ಎರಡು ಜಡೆ ಹಾಕ್ಕೊಂಡ ಹುಡುಗಿ.

“ಇವರು ಯಾರು?”

ರಾಜು ಮಾಗಿದ ಟೊಮೇಟೊ ಬಣ್ಣಕ್ಕ ತಿರುಗಿದ. “ಯಾರೂ ಅಲ್ಲ ಸರ್. ಒಬ್ಬಾಕಿ ಹುಡುಗಿ ಅಷ್ಟೇ. ದೇವಸ್ಥಾನದ ಹತ್ರ.”

“ಹಮ್.” ಸರ್ ಸ್ವಲ್ಪ ನಕ್ಕರು. “ಚಿತ್ರ ಚೊಲೊ ಅದ. ಬರೀತಾ ಇರು.” ಅಂತ ಮುಂದ ಹೋದ್ರು.

ಆದ್ರ ಇಡೀ ಕ್ಲಾಸ್ ಆಗಲೇ ಕಿಟಕಿ ಸಾಲಿನ ಕಡೆ ತಿರುಗಿ ನೋಡಿತ್ತು. ಸುಮಾಗ ಎರಡು ಜಡೆ. ಸವಿತಾಗೂ. ಕೌಶಲ್ಯ, ಶಶಿ, ಸುಚೇತಾಗೂ. ಕ್ಲಾಸಿನ ಪ್ರತಿ ಹುಡುಗಿಗೆ ಎರಡು ಜಡೆ.

ಅಂದ್ರ ಅದು ಯಾರಾದ್ರೂ ಆಗಿರಬಹುದಿತ್ತು. ಅದು ಹೆಂಗೋ ಇನ್ನೂ ಕೆಟ್ಟದಾಗ್ತು.

(ಮುಂದುವರಿಯುವುದು…)

📜 ಫ್ಯಾಕ್ಟ್ ಫೈಲ್

•         ಪ್ರಬಂಧದಾಗ ಬಂದ ಸ್ಥಳಗಳು ಬೀಳಗಿಯ ನಿಜವಾದ ಸ್ಥಳಗಳು: ಸಿದ್ಧೇಶ್ವರ ದೇವಸ್ಥಾನ, ರಾಯರ ಮಠ, ಕೊಟ್ಟಲೇಶ ಮತ್ತು ಗೋವಿನಡಿನ್ನಿ ದೇವಸ್ಥಾನಗಳು, ಆರೆತ್ತಿನ ಭಾವಿ.

•         ಮುಂದಿನ ಎಪಿಸೋಡ್: ಶ್ರೀ ಸಿದ್ಧೇಶ್ವರ ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಆಗಸ್ಟ್ 15. ಧ್ವಜಾರೋಹಣ, ಸಿಹಿ, ಮತ್ತು ಭಾಳ ಗಂಭೀರ ಪೈಪೋಟಿ.

Comments

Popular posts from this blog

ಎಪಿಸೋಡ್ 1: ನಮ್ಮ ಬೀಳಗಿ, ನಮ್ಮ ಶಾಲೆ

ಎಪಿಸೋಡ್ 3: ಆಗಸ್ಟ್ ಹದಿನೈದು